به سراغ من اگر می آیید

اشك رازيست
لبخند رازيست
عشق رازيست
اشك آن شب لبخند عشقم بود
قصه نيستم كه بگويى
نغمه نيستم كه بخوانى
صدا نيستم كه بشنوى
يا چيز چنان كه ببينى
يا چيزى چنان كه بدانى
من درد مشتركم
مرا فرياد كن
درخت با جنگل سخن مى گويد
علف با صحرا
ستاره با كهكشان
و من با تو سخن مى گويم
نامت را به من بگو
دستت را به من بده
حرفت را به من بزن
قلبت را به من بده
من ريشه هاى تو را دريافته ام
با لبانت براى همه ى لب ها سخن گفته ام
و دستهايت با دست هاى من آشناست
در خلوت روشن با تو گريسته ام
براى خاطر زندگان
و در گورستان تاريك با تو خوانده ام
زبياترين سرود ها را
زيرا مردگان اين سال
عاشق ترين زندگان بوده اند
دستت را به من بده
دستهاى تو با من آشناست
اى دير يافته با تو سخن مى گويم
بسان ابر كه با طوفان
بسان علف كه با صحرا
بسان باران كه با دريا
بسان درخت كه با جنگل سخن مى گويد
زيرا كه من
ريشه هاى تو را دريافته ام
زيرا كه صداى من
با صداى تو آشناست .

زمستون
تن عريون باغچه چون بيابون
درختا با پاهای برهنه زير بارون
نميدونی تو که عاشق نبودی
چه سخته مرگ گل برای گلدون
گل و گلدون چه شبها نشستن بی بهانه
واسه هم قصه گفتن عاشقانه
چه تلخه
چه تلخه
بايد تنها بمونه قلب گلدون
مثل من که بی تو
نشستم زير بارون زمستون
زمستون
برای تو قشنگه پشت شيشه
بهاره زمستونها برای تو هميشه
تو مثل من زمستونی نداری
که باشه لحظه چشم انتظاری
گلدون خالي نديدي نشسته زير بارون
گلای کاغذی داری تو گلدون
تو عاشق نبودی
ببينی تلخه روزهای جدايی
چه سخته
چه سخته
بشينم بی تو با چشمای گريون

بي تو ، مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق ديوانه كه بودم !


در نهانخانه جانم گل ياد تو درخشيد
باغ صد خاطره خنديد
عطر صد خاطره پيچيد


يادم آيد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم
پر گشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم


ساعتي بر لب آن جوي نشستيم
تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت
من همه محو تماشاي نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ريخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ


يادم آيد : تو بمن گفتي :
ازين عشق حذر كن !
لحظه اي چند بر اين آب نظر كن
آب ، آئينة عشق گذران است
تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است
باش فردا ، كه دلت با دگران است
تا فراموش كني ، چندي ازين شهر سفر كن !


با تو گفتنم :
حذر از عشق ؟
ندانم
سفر از پيش تو ؟
هرگز نتوانم
روز اول كه دل من به تمناي تو پَر زد
چون كبوتر لب بام تو نشستم
تو بمن سنگ زدي ، من نه رميدم ، نه گسستم
باز گفتم كه : تو صيادي و من آهوي دشتم
تا به دام تو درافتم ، همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم
سفر از پيش تو هرگز نتوانم ، نتوانم … !


اشكي از شاخه فرو ريخت
مرغ شب نالة تلخي زد و بگريخت !
اشك در چشم تو لرزيد
ماه بر عشق تو خنديد


يادم آيد كه دگر از تو جوابي نشنيدم
پاي در دامن اندوه كشيدم
نگسستم ، نرميدم


رفت در ظلمت غم ، آن شب و شبهاي دگر هم
نه گرفتي دگر از عاشق آزده خبر هم
نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم !
بي تو ، اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم

تموم شد!...مث خیلی روزایی که اومدنو رفتنو و خیلی روزای دیگه ای که اومدن یا نیومدنشون با خداست!... ولو میشی رو تختو چشاتو میبندی... فکر میکنی! فکر میکنی...به همه چی!...فکر میکنی...به سالهای عمرت که مث امروز اومدنو رفتن...به زندگیت...به خودت...به این که چقد چیزای مزخرف و سخت تو این دنیا هست! ...به این که چقد سخته زندگیت با آرزو شروع بشه!...به یه پسری که موقع تولد حتی اسمشم گذاشتن آرمان!! اونقدر از زندگیش کشید که با اسمش یکی شد!...فکر میکنی!...به این که چقدر سخته آرزو کنی کاش هیچوقت هیچ آرزویی نداشتی! به این که حتی وقتی بهشون رسیدی آرزو کنی کاش هیچوقت بهشون نرسیده بودیو برات یه آرزو باقی میموندن! به این که بترسی ازشون!! به این که چقدر سخته آرزو کنی کاش هیچ وقت به هیچ آرزوییت نمیرسیدی!!! به این که چقد سخته خندیدن!...ببری از همه چیو بازم بخندی...و چقد سخته بدونی هیشکی غیر خودت سنگینی این خندتو نمی تونه درک کنه!...چقد سخته همه چیت آرزو باشه و با چشات از بین رفتنشونو ببینی...تیکه های وجود خودتو!...ولی بازم آرزو کنی!!...به این که چقد سخته بازم واسه هزارمین بار به خودت قول بدی دیگه هیچوقت هیچ آرزویی نکنی...هیچوقت...ولی...!

بازم شروع شد!...مث خیلی روزایی که اومدنو رفتنو و خیلی روزای دیگه ای که اومدن یا نیومدنشون با خداست!...چشاتو باز میکنی...
کاشکی میتونستی فقط روح باشی! بدون جسم! خلاص بشی ازین تنهایی و فکرایی که توی جسمتنو دارن روحتو میخورن!...بازم کاشکی...کاشکی...کاشکی...! بازم قولتو شکستی.....

من از تنهایی اشباعم